Rozum a świadomość.

Marek Witkowski -
Rozum – zdolność do operowania pojęciami abstrakcyjnymi lub zdolność analitycznego myślenia i wyciągania wniosków z przetworzonych danych. Używanie zdobytych doświadczeń do radzenia sobie w sytuacjach życiowych.
Rozum poruszany jest przez wolę, która dostarcza danych, na których podstawie człowiek może podjąć decyzję. Rozum, który ukierunkowuje wolę znajduje się zarazem pod jej wpływem. Zarówno rozum jak i wola mają charakter uniwersalny, zawierający się nawzajem. Rozum nie rozumie, jeśli wola nie poruszy go do działania, np. ktoś zaczyna pasjonować się książką, kiedy ją przeczyta, a przeczyta ją, jeśli zainteresuje go jej treść.

Świadomość – podstawowy i fundamentalny stan psychiczny, w którym jednostka zdaje sobie sprawę ze zjawisk wewnętrznych, takich jak własne procesy myślowe oraz zjawisk zachodzących w środowisku zewnętrznym i jest w stanie reagować na nie (somatycznie lub autonomicznie).
Współczesne definicje słownikowe słowa świadomość ewoluowały na przestrzeni kilku stuleci i odzwierciedlają szereg pozornie powiązanych znaczeń. Przez świadomość można więc rozumieć:

-percepcję wewnętrznego faktu psychologicznego lub duchowego; intuicyjnie postrzeganą wiedzę o czymś w swoim wnętrzu

-stan lub aktywność charakteryzującą się doznaniami, emocjami, wolą lub myślą; umysł w najszerszym możliwym znaczeniu; coś w naturze, co odróżnia się od tego, co fizyczne

-całość wrażeń, percepcji, idei, postaw i uczuć, których jednostka lub grupa jest świadoma w dowolnym momencie lub w określonym przedziale czasowym (np. świadomość narodowa, klasowa)

-jawę, czyli przeciwieństwo stanu snu, senności i śpiączki, inaczej przytomność (mierzalną w skali Glasgow)

-część życia psychicznego lub treści psychicznej w psychoanalizie, która jest bezpośrednio dostępna dla ego (przeciwieństwo podświadomości).

Po przeczytaniu powyższego dochodzę do wniosku, że niepotrzebnie stworzono dwa pojęcia, tj. rozum i świadomość, bo gdy dokładnie przyjrzymy się tym definicjom, to jedno przenika drugie, tylko świadomość nazwano stanem psychicznym.

Dlaczego tak uczyniono?
Otóż po to, by wprowadzić różne definicje świadomości i tym samym zamieszać ludziom w głowach.

Definicja rozumu może być utożsamiana jedynie ze zdefiniowaną świadomością jako "jawa", bo tylko w pełni przytomny jest zdolny do analitycznego myślenia i używania zdobytych doświadczeń.

Pozostałe definicje świadomości pozwalają na przenikanie tzw. "sfery duchowej", z której korzystają religie. One również wykorzystują fakt zdolności rozumu do myślenia abstrakcyjnego i dzięki temu można było wykreować abstrakt pod postacią "Boga".

Abstrakcja (abstrahowanie, z łac. abstractio „oderwanie”) – proces tworzenia pojęć, w którym wychodząc od rzeczy jednostkowych (najczęściej konkretnych) dochodzi się do pojęcia bardziej ogólnego poprzez konstatowanie tego, co dla tych rzeczy wspólne (zazwyczaj właściwości).

Drogą tego procesu dochodzi się do pojęć najuboższych w treść, ale o najszerszym zakresie, takich jak rzecz, przedmiot, substancja czy byt. Pojęcie powstałe w wyniku procesu abstrakcji nazywamy abstraktem.

Powyższa definicja powinna dawać do myślenia, że ludzie tworzą pojęcia najuboższe w treść, ale mających najszersze znaczenie.

Dla mnie jest to pułapka, w którą wpadnie każdy, kto nie nazywa rzeczy takimi, jakie one są w rzeczywistości.

Większość ludzi wpadło w tę pułapkę, i dzięki temu religie panoszą się, wyrządzając wiele krzywd tym ludziom.

Rzeczywistość to konkrety, a abstrakty to droga do schizofrenii intelektualnej.
Nie określam się mianem "filozofa", gdyż poddaje krytyce wszelkie nurty filozoficzne, dlatego wolę określenie "myśliciel" i staram się być kreatywny dla dobra ogółu. Studiowałem filozofię i teologię w Wyższym Seminarium Duchownym w Łodzi (4 lata). W 2010 roku złożyłem oświadczenie woli w parafii chrztu o braku woli podlegania doktrynie i prawu kościoła rzymskokatolickiego. Cieszę się wolnością bezwyznaniową i pragnę dobra dla tych wszystkich, którzy także chcą być wolni.

Komentarze

Prześlij komentarz

Czym w istocie jest religia?

Czym w istocie jest religia?

Marek Witkowski -
Żeby odpowiedzieć na pytanie - czym w istocie jest religia, trzeba w pierwszej kolejności odnieść się do natury człowieka. Człowiek się rodzi, aby rozwijał się i zmieniał otoczenie, gdyż wszystko jest zmienne. Do rozwoju człowieka potrzebne są predyspozycje i możliwości. Predyspozycje są indywidualnymi cechami każdego z osobna, którą część dziedziczymy po rodzicach, a resztę kształtuje środowisko, w którym żyjemy. Możliwości w swej istocie zależne są od środowiska, w którym żyje, gdyż nawet indywidualne predyspozycje mogą być zahamowane przez otoczenie. Z powyższego wynika, że mimo wielkich chęci możemy być "szarym" człowiekiem, który będzie jedynie egzystował w obrębie podstawowych instynktów i niczego "wyższego" nie osiągnie. Taki stan egzystencjalny wywołuje u człowieka wrodzony lęk, który jest jedną z głównych przyczyn hamowania naszego rozwoju. Ów lęk wywołuje w nas otoczenie zewnętrzne, jeżeli nie mamy wystarczającej wiedzy na jego temat. Zdobywanie wiedzy jes...
Czytaj więcej

Wszystko jest projektem samym w sobie.

Marek Witkowski -
Naukowcy zwiedzeni religią twierdzą, że wszystko zostało precyzyjnie zaprojektowane i poszukują owego "projektanta". Stąd powstała idea "Boga". Jednak każda najmniejsza cząstka jest osobliwym projektem samej siebie, a że materia nie istnieje bez punktu odniesienia, to te cząstki łączą się w konkretne układy, które także stają się osobliwym projektem samym w sobie.  Najpotężniejszym układem wszystkich cząstek jest Wszechświat, ale on nie był zaprojektowany jako całość, lecz jest symbiozą oddziałujących na siebie osobliwych projektów wszystkich cząstek. To dzięki tej symbiozie nauka się rozwija, czyli odkrywa poszczególne projekty i tworzone przez nie układy. Spoiwem precyzyjnego projektu każdej cząstki jest energia, którą sama cząstka wytwarza, i którą przyjmuje z układu pozostałych cząstek. To kieruje nasze umysły ku Wielkiemu Wybuchowi, który był źródłem "energii pierwszej", której nie odnajdziemy już we Wszechświecie, bo ta rozproszyła się w precyzyjnych...
Czytaj więcej

Ateiści lepiej "mierzą" czas.

Marek Witkowski -
Czas  – wielkość fizyczna określająca kolejność zdarzeń oraz odstępy między zdarzeniami zachodzącymi w tym samym miejscu.  Ateista stara się mieć uporządkowaną kolejność zdarzeń, bo one wypełniają jego harmonogram sprawami, które są ważne dla jego egzystencji i przynoszą korzyści powodujące jego rozwój, i tym samym szczęście. Odstępy między zdarzeniami również są ważne dla ateistów, gdyż zachodzące zdarzenia w różnych miejscach nie powinny przynieść utraty czasu, bo jest on cenny. Zakładając, że ateista chce umrzeć szczęśliwy, to zdarzenia i odstępy między zdarzeniami oraz różnorodność miejsc tych zdarzeń muszą być przepełnione szczęściem. Nie da się tego osiągnąć jeżeli nie dbamy o dobro własne i otoczenia. Oznacza to, że ateista nie może zamknąć się z pewnymi zdarzeniami w sobie i przeżywać je w oderwaniu od otoczenia. Wierzący zmuszeni są przez swoją religię do zdarzeń, które są pozostawieniem ich samych z Bogiem, który jest poza czasem, czyli takie osoby uwa...
Czytaj więcej