Niepewność a wątpliwość.

Marek Witkowski -
Zacznę od dosyć popularnego cytatu:

„To smutne, że głupcy są tacy pewni siebie, a ludzie mądrzy tacy pełni wątpliwości”
- Bernard Russell

Czy Bernard Russell ma rację w tym stwierdzeniu?

Uważam, że nie.

Głupiec tylko "myśli", że jest pewny siebie, ale mądry, po przez wnioskowanie oparte na logice rozwieje swoje watpliwości, co do tej "pewności".

I właśnie tu kryje się sekret wątpliwości, gdyż one są bodźcem do doświadczeń zmysłowych, by na ich podstawie odkryć prawdę, która staje się pewna.

Ateista nie da się podejść wierzącemu jego transcendencją, bo ta jest poza doświadczeniem zmysłowym i w zgodzie z logiką uzna to za fałsz.

Wierzący swoją "pewność" może opierać tylko na "tajemnicy wiary", ale tam gdzie tajemnica nie ma prawdy.

Każda watpliwość skutkuje odwagą w szukaniu prawdy, a im bliżej prawdy, to człowiek staje się mądrzejszy. Im więcej wokół niego rzeczy pewnych, tym więcej trafnych, czyli dobrych decyzji.

Jednak wiele źródeł używa w stosunku do wątpliwosci synonimu "niepewność".
Czy aby na pewno można używać tych dwóch pojęć zamiennie?

Uważam, że błednym jest utożsamiać wątpliwość z niepewnością.

Niepewność przejawia się odczuwaniem stanu zagrożenia, czyli lęku, a ten nie pozwoli rozwiać wątpliwości. Lęk hamuje proces działania, a rozwiewanie wątpliwości to działanie wymagające odwagi.

Ateizm to odrzucenie niepewności i podjęcie wyzwania rozwiewania wątpliwości.

Mój wniosek jest taki:
Osoby wierzące żyją w ciagłym lęku i są wypełnieni po brzegi wątpliwościami, których ich wiara nie jest wstanie rozwiać, a to co naxywają "pewnym" jest tylko iluzoryczną powłoką ich słabości.
Nie określam się mianem "filozofa", gdyż poddaje krytyce wszelkie nurty filozoficzne, dlatego wolę określenie "myśliciel" i staram się być kreatywny dla dobra ogółu. Studiowałem filozofię i teologię w Wyższym Seminarium Duchownym w Łodzi (4 lata). W 2010 roku złożyłem oświadczenie woli w parafii chrztu o braku woli podlegania doktrynie i prawu kościoła rzymskokatolickiego. Cieszę się wolnością bezwyznaniową i pragnę dobra dla tych wszystkich, którzy także chcą być wolni.

Komentarze

Prześlij komentarz

Czym w istocie jest religia?

Czym w istocie jest religia?

Marek Witkowski -
Żeby odpowiedzieć na pytanie - czym w istocie jest religia, trzeba w pierwszej kolejności odnieść się do natury człowieka. Człowiek się rodzi, aby rozwijał się i zmieniał otoczenie, gdyż wszystko jest zmienne. Do rozwoju człowieka potrzebne są predyspozycje i możliwości. Predyspozycje są indywidualnymi cechami każdego z osobna, którą część dziedziczymy po rodzicach, a resztę kształtuje środowisko, w którym żyjemy. Możliwości w swej istocie zależne są od środowiska, w którym żyje, gdyż nawet indywidualne predyspozycje mogą być zahamowane przez otoczenie. Z powyższego wynika, że mimo wielkich chęci możemy być "szarym" człowiekiem, który będzie jedynie egzystował w obrębie podstawowych instynktów i niczego "wyższego" nie osiągnie. Taki stan egzystencjalny wywołuje u człowieka wrodzony lęk, który jest jedną z głównych przyczyn hamowania naszego rozwoju. Ów lęk wywołuje w nas otoczenie zewnętrzne, jeżeli nie mamy wystarczającej wiedzy na jego temat. Zdobywanie wiedzy jes...
Czytaj więcej

Wszystko jest projektem samym w sobie.

Marek Witkowski -
Naukowcy zwiedzeni religią twierdzą, że wszystko zostało precyzyjnie zaprojektowane i poszukują owego "projektanta". Stąd powstała idea "Boga". Jednak każda najmniejsza cząstka jest osobliwym projektem samej siebie, a że materia nie istnieje bez punktu odniesienia, to te cząstki łączą się w konkretne układy, które także stają się osobliwym projektem samym w sobie.  Najpotężniejszym układem wszystkich cząstek jest Wszechświat, ale on nie był zaprojektowany jako całość, lecz jest symbiozą oddziałujących na siebie osobliwych projektów wszystkich cząstek. To dzięki tej symbiozie nauka się rozwija, czyli odkrywa poszczególne projekty i tworzone przez nie układy. Spoiwem precyzyjnego projektu każdej cząstki jest energia, którą sama cząstka wytwarza, i którą przyjmuje z układu pozostałych cząstek. To kieruje nasze umysły ku Wielkiemu Wybuchowi, który był źródłem "energii pierwszej", której nie odnajdziemy już we Wszechświecie, bo ta rozproszyła się w precyzyjnych...
Czytaj więcej

Ateiści lepiej "mierzą" czas.

Marek Witkowski -
Czas  – wielkość fizyczna określająca kolejność zdarzeń oraz odstępy między zdarzeniami zachodzącymi w tym samym miejscu.  Ateista stara się mieć uporządkowaną kolejność zdarzeń, bo one wypełniają jego harmonogram sprawami, które są ważne dla jego egzystencji i przynoszą korzyści powodujące jego rozwój, i tym samym szczęście. Odstępy między zdarzeniami również są ważne dla ateistów, gdyż zachodzące zdarzenia w różnych miejscach nie powinny przynieść utraty czasu, bo jest on cenny. Zakładając, że ateista chce umrzeć szczęśliwy, to zdarzenia i odstępy między zdarzeniami oraz różnorodność miejsc tych zdarzeń muszą być przepełnione szczęściem. Nie da się tego osiągnąć jeżeli nie dbamy o dobro własne i otoczenia. Oznacza to, że ateista nie może zamknąć się z pewnymi zdarzeniami w sobie i przeżywać je w oderwaniu od otoczenia. Wierzący zmuszeni są przez swoją religię do zdarzeń, które są pozostawieniem ich samych z Bogiem, który jest poza czasem, czyli takie osoby uwa...
Czytaj więcej