Przywileje religii.

Marek Witkowski -
Ze względu na fakt, że Europa jest pod wpływem religii chrześcijańskiej, napiszę o procesie uprzywilejowania tej religii.

Podstawą wszelkich przywilejów chrześcijaństwa jest "magiczne" pojęcie "ewangelizacji".

Ewangelizacja (gr. euaggelizein – głosić dobrą nowinę) – propagowanie głównych kanonów wiary chrześcijańskiej, a przede wszystkim nauki o Jezusie.

Dlaczego pojęcie "ewangelizacja" traktuję w kategorii "magicznego" pojęcia?

Otóż, słowo "ewangelizacja" z góry narzuca pojęcie "dobra", bo to, co jest głoszone jest dobre, czyli trzeba bez żadnych empirycznych dowodów przyjać wszelkie "nauki" o Jezusie i uznać, że ta "wiedza" jest dla nas "dobra".

Magia w tym kontekście użyta jest przeze mnie jako baśniowa różdżka, za której dotknięciem, człowiek staje się szczęśliwy.

Jeżeli chrześcijaństwo przyjęło taka strategię indoktrynacji, to musiało stworzyć jak najlepsze warunki do urzeczywistniania tej strategii.

I w tym momencie nie mogło być inaczej, jak tylko oddziaływać na wszelkie formy życia społecznego, czyli w hierarchii znaczenia, religia musiała mieć najwyższą pozycję.

Stąd chrześcijaństwo zaczęło ingerować w prawo świeckie, narzucając wyższość "prawa boskiego", przekonując, że jest to "dobre".

Chrześcijanie nie widzą tego, że mają jakieś przywileje. I tak ma być. Przywileje są dla duchowieństwa, które korzysta z omamiania swoich wiernych tym "dobrem", sami czerpiąc z tego korzyści oraz stwarzając sobie możliwości do czynienia tego, co statystyczny człowiek nie nazwałby dobrem.

Pod płaszczem "wolności wyznania i religii" chrześcijaństwo ugruntowało sobie przywilej do określania co jest dobre, a co złe, ale w praktyce życia to wierni mają stosować tę klasyfikację, bo duchowieństwa to już nie dotyczy.

Paradoksem jest to, że "dobra nowina" głosi, co jest złem, a wierni to łykają jak "pelikany", bo mają nie widzieć tego, co czynią głoszący. Z góry wierni zakładają, że duchowni są "święci".

Gdy ateiści zwracają uwagę na tę obłudną strategię chrześcijaństwa, to zaraz duchowni podnoszą larum i głoszą, że są prześladowani.

CZY RACJONALNIE MYŚLACY CZŁOWIEK MOŻE PRZEŚLADOWAĆ DOBRO?

Tylko całkowite oddzielenie religii od natury człowieka, pozwoli na zdrowe podejście do pojęcia dobra, którego celem jest rozwój, a ten ma dać człowiekowi szczęście.
Nie określam się mianem "filozofa", gdyż poddaje krytyce wszelkie nurty filozoficzne, dlatego wolę określenie "myśliciel" i staram się być kreatywny dla dobra ogółu. Studiowałem filozofię i teologię w Wyższym Seminarium Duchownym w Łodzi (4 lata). W 2010 roku złożyłem oświadczenie woli w parafii chrztu o braku woli podlegania doktrynie i prawu kościoła rzymskokatolickiego. Cieszę się wolnością bezwyznaniową i pragnę dobra dla tych wszystkich, którzy także chcą być wolni.

Komentarze

Prześlij komentarz

Czym w istocie jest religia?

Czym w istocie jest religia?

Marek Witkowski -
Żeby odpowiedzieć na pytanie - czym w istocie jest religia, trzeba w pierwszej kolejności odnieść się do natury człowieka. Człowiek się rodzi, aby rozwijał się i zmieniał otoczenie, gdyż wszystko jest zmienne. Do rozwoju człowieka potrzebne są predyspozycje i możliwości. Predyspozycje są indywidualnymi cechami każdego z osobna, którą część dziedziczymy po rodzicach, a resztę kształtuje środowisko, w którym żyjemy. Możliwości w swej istocie zależne są od środowiska, w którym żyje, gdyż nawet indywidualne predyspozycje mogą być zahamowane przez otoczenie. Z powyższego wynika, że mimo wielkich chęci możemy być "szarym" człowiekiem, który będzie jedynie egzystował w obrębie podstawowych instynktów i niczego "wyższego" nie osiągnie. Taki stan egzystencjalny wywołuje u człowieka wrodzony lęk, który jest jedną z głównych przyczyn hamowania naszego rozwoju. Ów lęk wywołuje w nas otoczenie zewnętrzne, jeżeli nie mamy wystarczającej wiedzy na jego temat. Zdobywanie wiedzy jes...
Czytaj więcej

Wszystko jest projektem samym w sobie.

Marek Witkowski -
Naukowcy zwiedzeni religią twierdzą, że wszystko zostało precyzyjnie zaprojektowane i poszukują owego "projektanta". Stąd powstała idea "Boga". Jednak każda najmniejsza cząstka jest osobliwym projektem samej siebie, a że materia nie istnieje bez punktu odniesienia, to te cząstki łączą się w konkretne układy, które także stają się osobliwym projektem samym w sobie.  Najpotężniejszym układem wszystkich cząstek jest Wszechświat, ale on nie był zaprojektowany jako całość, lecz jest symbiozą oddziałujących na siebie osobliwych projektów wszystkich cząstek. To dzięki tej symbiozie nauka się rozwija, czyli odkrywa poszczególne projekty i tworzone przez nie układy. Spoiwem precyzyjnego projektu każdej cząstki jest energia, którą sama cząstka wytwarza, i którą przyjmuje z układu pozostałych cząstek. To kieruje nasze umysły ku Wielkiemu Wybuchowi, który był źródłem "energii pierwszej", której nie odnajdziemy już we Wszechświecie, bo ta rozproszyła się w precyzyjnych...
Czytaj więcej

Ateiści lepiej "mierzą" czas.

Marek Witkowski -
Czas  – wielkość fizyczna określająca kolejność zdarzeń oraz odstępy między zdarzeniami zachodzącymi w tym samym miejscu.  Ateista stara się mieć uporządkowaną kolejność zdarzeń, bo one wypełniają jego harmonogram sprawami, które są ważne dla jego egzystencji i przynoszą korzyści powodujące jego rozwój, i tym samym szczęście. Odstępy między zdarzeniami również są ważne dla ateistów, gdyż zachodzące zdarzenia w różnych miejscach nie powinny przynieść utraty czasu, bo jest on cenny. Zakładając, że ateista chce umrzeć szczęśliwy, to zdarzenia i odstępy między zdarzeniami oraz różnorodność miejsc tych zdarzeń muszą być przepełnione szczęściem. Nie da się tego osiągnąć jeżeli nie dbamy o dobro własne i otoczenia. Oznacza to, że ateista nie może zamknąć się z pewnymi zdarzeniami w sobie i przeżywać je w oderwaniu od otoczenia. Wierzący zmuszeni są przez swoją religię do zdarzeń, które są pozostawieniem ich samych z Bogiem, który jest poza czasem, czyli takie osoby uwa...
Czytaj więcej