Wierzyć w siebie, to wierzyć w boga, którym sami być chcemy.

Marek Witkowski -
Dlaczego w ludzi wrosła "wiara w siebie"?

Ponieważ chcieliby być kopią kogoś innego nie znając siebie.

Czy trzeba wierzyć w to, że jesteśmy zdolni czegoś dokonać, czy jednak wiedzieć, że mogę tego dokonać?

Okazuje się, że bardzo dużo ludzi wchodzi w dorosłe życie nie znając swoich predyspozycji i możliwości, a to życie jest głęboką wodą, na której trzeba podejmować ważne decyzje, od których zależy nasza przyszłość.

Wtedy w życie wielu takich ludzi wkracza idea herosów i bogów, dla których nie ma rzeczy niemożliwych.
Co mniej wymagający stawiają za przykład innych ludzi, którym się powodzi, są bogaci i szczęśliwi.
Mit herosów i bogów upada, gdy wiara w nasze nadludzkie siły kończy się śmiercią, a bogactwo i szczęście kończy się wyrokiem skazującym, bo to, co ktoś zdobył pochodziło z przrstępstwa, a szczęście było tylko grą pozorów.

Trzeba też wspomnieć o wierze w wygraną w grach losowych. Ktoś wymyślił boginię Fortunę i ludzie ślepo wierzą, że będzie dla nich łaskawa. W wielu przypadkach kończy się to uzależnieniem hazardowym i utratą wszystkiego. Dzieje się tak dlatego, że sami uważamy się za wyjątkową osobę, która narodziła się po to, by wygrać fortunę.

Powyższe wskazuje, że od kiedy wszczepiono ludziom boskiego bakcyla, ci ludzie chcą być bogami, a że do władzy dochodzą cwani i silniejsi, reszta pozornie oddaje cześć oficjalnym bogom, a w sferze wiary pozostaje złudne pragnienie, by być doskonałym.

Żeby poznać swoje predyspozycje i możliwości, trzeba tylko chcieć się rozwijać, czyli nie ograniczać naszego potencjału do wiary.
Nie określam się mianem "filozofa", gdyż poddaje krytyce wszelkie nurty filozoficzne, dlatego wolę określenie "myśliciel" i staram się być kreatywny dla dobra ogółu. Studiowałem filozofię i teologię w Wyższym Seminarium Duchownym w Łodzi (4 lata). W 2010 roku złożyłem oświadczenie woli w parafii chrztu o braku woli podlegania doktrynie i prawu kościoła rzymskokatolickiego. Cieszę się wolnością bezwyznaniową i pragnę dobra dla tych wszystkich, którzy także chcą być wolni.

Komentarze

Prześlij komentarz

Czym w istocie jest religia?

Czym w istocie jest religia?

Marek Witkowski -
Żeby odpowiedzieć na pytanie - czym w istocie jest religia, trzeba w pierwszej kolejności odnieść się do natury człowieka. Człowiek się rodzi, aby rozwijał się i zmieniał otoczenie, gdyż wszystko jest zmienne. Do rozwoju człowieka potrzebne są predyspozycje i możliwości. Predyspozycje są indywidualnymi cechami każdego z osobna, którą część dziedziczymy po rodzicach, a resztę kształtuje środowisko, w którym żyjemy. Możliwości w swej istocie zależne są od środowiska, w którym żyje, gdyż nawet indywidualne predyspozycje mogą być zahamowane przez otoczenie. Z powyższego wynika, że mimo wielkich chęci możemy być "szarym" człowiekiem, który będzie jedynie egzystował w obrębie podstawowych instynktów i niczego "wyższego" nie osiągnie. Taki stan egzystencjalny wywołuje u człowieka wrodzony lęk, który jest jedną z głównych przyczyn hamowania naszego rozwoju. Ów lęk wywołuje w nas otoczenie zewnętrzne, jeżeli nie mamy wystarczającej wiedzy na jego temat. Zdobywanie wiedzy jes...
Czytaj więcej

Wszystko jest projektem samym w sobie.

Marek Witkowski -
Naukowcy zwiedzeni religią twierdzą, że wszystko zostało precyzyjnie zaprojektowane i poszukują owego "projektanta". Stąd powstała idea "Boga". Jednak każda najmniejsza cząstka jest osobliwym projektem samej siebie, a że materia nie istnieje bez punktu odniesienia, to te cząstki łączą się w konkretne układy, które także stają się osobliwym projektem samym w sobie.  Najpotężniejszym układem wszystkich cząstek jest Wszechświat, ale on nie był zaprojektowany jako całość, lecz jest symbiozą oddziałujących na siebie osobliwych projektów wszystkich cząstek. To dzięki tej symbiozie nauka się rozwija, czyli odkrywa poszczególne projekty i tworzone przez nie układy. Spoiwem precyzyjnego projektu każdej cząstki jest energia, którą sama cząstka wytwarza, i którą przyjmuje z układu pozostałych cząstek. To kieruje nasze umysły ku Wielkiemu Wybuchowi, który był źródłem "energii pierwszej", której nie odnajdziemy już we Wszechświecie, bo ta rozproszyła się w precyzyjnych...
Czytaj więcej

Ateiści lepiej "mierzą" czas.

Marek Witkowski -
Czas  – wielkość fizyczna określająca kolejność zdarzeń oraz odstępy między zdarzeniami zachodzącymi w tym samym miejscu.  Ateista stara się mieć uporządkowaną kolejność zdarzeń, bo one wypełniają jego harmonogram sprawami, które są ważne dla jego egzystencji i przynoszą korzyści powodujące jego rozwój, i tym samym szczęście. Odstępy między zdarzeniami również są ważne dla ateistów, gdyż zachodzące zdarzenia w różnych miejscach nie powinny przynieść utraty czasu, bo jest on cenny. Zakładając, że ateista chce umrzeć szczęśliwy, to zdarzenia i odstępy między zdarzeniami oraz różnorodność miejsc tych zdarzeń muszą być przepełnione szczęściem. Nie da się tego osiągnąć jeżeli nie dbamy o dobro własne i otoczenia. Oznacza to, że ateista nie może zamknąć się z pewnymi zdarzeniami w sobie i przeżywać je w oderwaniu od otoczenia. Wierzący zmuszeni są przez swoją religię do zdarzeń, które są pozostawieniem ich samych z Bogiem, który jest poza czasem, czyli takie osoby uwa...
Czytaj więcej