Dlaczego?

Marek Witkowski -
Od pytania "dlaczego?" rozpoczął się proces budowania ludzkiej wyobraźni.
Ta wyobraźnia towarzyszyła człowiekowi w codziennej egzystencji i pozwalała się rozwijać, aby móc przetrwać. 
Każde nowe narzędzie, to koniunkcja wyobraźni i doświadczenia, które było skutkiem obserwacji wszystkiego wokół, prostej analizie i podjęcia działania. To, co było zaobserwowane trzeba było przeniśeść na inny materiał, np. kamień i tu trzeba było uruchomić wyobraźnię, aby w miarę dokładnie odwzorować przedmiot.
Pierwowzorem włóczni mogło być poroże jelenia, które trzymało na dystans drapieżnika i jego zaostrzone końce raniły napastnika. Prosty zaostrzony kij w wielu przypadkach się nie sprawdzał, więc trzeba było użyć twardszego i mocniejszego materiału.

Kiedy pytanie "dlaczego?" uruchomiło nierealną wyobraźnię? Otóż wtedy, gdy człowiek mimo osiągnięć w dziedzinie codziennego przetrwania napotkał przeszkody, którym nie mógł podołać.
To były zjawiska atmosferyczne, na które człowiek nie miał wpływu.
Zaczął więc szukać odpowiedzi na pytanie, co jest ich przyczyną?
Myślę, że w początkowej fazie, człowiek zorientował się, że silny wiatr, który napędzał na niebie bardzo ciemne chmury, będzie skutkował burzą z piorunami i wystąpi przy tym obfity deszcz.

Co jednak naprowadziło ludzką wyobraźnię do stworzenia pojęcia bogów? Otóż to, że wszystkie cztery żywioły w swej potężnej sile wywoływały lęk.
Wymyślono więc "lek" na ten lęk, który w najprostszy sposób miał formułę "lęku przed Bogiem", bo tego było można "przebłagać" ofiarami.

W tym wszystkim wykorzystano również obserwacje, dzięki którym kapłani zauważyli cykliczność zjawisk i ich skutki, np. pora deszczowa, czy pora sucha, okres wylewu rzeki i cofania się wody do koryta.
Każdy taki cykl mimo iż był naturalny było można wykorzystać do składania ofiar Bogu, aby ten w swej "łaskawości" obdarzył "swoich wiernych" takimi, a nie innymi zjawiskami.

Oczywiście, żeby to wszystko mogło funkcjonować, trzeba było stworzyć prawo, które regulowało by relacje społeczne.
A żeby prawo było niepodważalne włączono do niego "autorytet Boga" jako twórcy tego prawa i od tej pory religia rozpoczęła ekspansję manipulacji, co sprawiło, że zawsze jest odpowiedź na pytanie "dlaczego?".
Tylko zmanipulowany człowiek nie zwraca zbytnio uwagi na naturalne skutki takiej odpowiedzi. Jeżeli jednak zauważy, że coś jest nie tak, to albo dalej szuka odpowiedzi na pytanie "dlaczego?",  albo wybiera lenistwo intelektualne i przyjmuje format hipokryzji i obłudy.

Ateista ciągle będzie stawiał sobie pytanie "dlaczego?" i ciągle szukał odpowiedzi.
Wierzący na każde pytanie "dlaczego?" ma gotowy schemat dogmatyczny i będzie przeszkadzał tym wszystkim, którzy chcą dociekać.

Szkodliwą skrajnością, jaką ludzie sobie zafundowali jest postawienie na przeciw siebie pytania "dlaczego?" oraz pojęcia "dogmat".
Nie określam się mianem "filozofa", gdyż poddaje krytyce wszelkie nurty filozoficzne, dlatego wolę określenie "myśliciel" i staram się być kreatywny dla dobra ogółu. Studiowałem filozofię i teologię w Wyższym Seminarium Duchownym w Łodzi (4 lata). W 2010 roku złożyłem oświadczenie woli w parafii chrztu o braku woli podlegania doktrynie i prawu kościoła rzymskokatolickiego. Cieszę się wolnością bezwyznaniową i pragnę dobra dla tych wszystkich, którzy także chcą być wolni.

Komentarze

Prześlij komentarz

Czym w istocie jest religia?

Czym w istocie jest religia?

Marek Witkowski -
Żeby odpowiedzieć na pytanie - czym w istocie jest religia, trzeba w pierwszej kolejności odnieść się do natury człowieka. Człowiek się rodzi, aby rozwijał się i zmieniał otoczenie, gdyż wszystko jest zmienne. Do rozwoju człowieka potrzebne są predyspozycje i możliwości. Predyspozycje są indywidualnymi cechami każdego z osobna, którą część dziedziczymy po rodzicach, a resztę kształtuje środowisko, w którym żyjemy. Możliwości w swej istocie zależne są od środowiska, w którym żyje, gdyż nawet indywidualne predyspozycje mogą być zahamowane przez otoczenie. Z powyższego wynika, że mimo wielkich chęci możemy być "szarym" człowiekiem, który będzie jedynie egzystował w obrębie podstawowych instynktów i niczego "wyższego" nie osiągnie. Taki stan egzystencjalny wywołuje u człowieka wrodzony lęk, który jest jedną z głównych przyczyn hamowania naszego rozwoju. Ów lęk wywołuje w nas otoczenie zewnętrzne, jeżeli nie mamy wystarczającej wiedzy na jego temat. Zdobywanie wiedzy jes...
Czytaj więcej

Wszystko jest projektem samym w sobie.

Marek Witkowski -
Naukowcy zwiedzeni religią twierdzą, że wszystko zostało precyzyjnie zaprojektowane i poszukują owego "projektanta". Stąd powstała idea "Boga". Jednak każda najmniejsza cząstka jest osobliwym projektem samej siebie, a że materia nie istnieje bez punktu odniesienia, to te cząstki łączą się w konkretne układy, które także stają się osobliwym projektem samym w sobie.  Najpotężniejszym układem wszystkich cząstek jest Wszechświat, ale on nie był zaprojektowany jako całość, lecz jest symbiozą oddziałujących na siebie osobliwych projektów wszystkich cząstek. To dzięki tej symbiozie nauka się rozwija, czyli odkrywa poszczególne projekty i tworzone przez nie układy. Spoiwem precyzyjnego projektu każdej cząstki jest energia, którą sama cząstka wytwarza, i którą przyjmuje z układu pozostałych cząstek. To kieruje nasze umysły ku Wielkiemu Wybuchowi, który był źródłem "energii pierwszej", której nie odnajdziemy już we Wszechświecie, bo ta rozproszyła się w precyzyjnych...
Czytaj więcej

Ateiści lepiej "mierzą" czas.

Marek Witkowski -
Czas  – wielkość fizyczna określająca kolejność zdarzeń oraz odstępy między zdarzeniami zachodzącymi w tym samym miejscu.  Ateista stara się mieć uporządkowaną kolejność zdarzeń, bo one wypełniają jego harmonogram sprawami, które są ważne dla jego egzystencji i przynoszą korzyści powodujące jego rozwój, i tym samym szczęście. Odstępy między zdarzeniami również są ważne dla ateistów, gdyż zachodzące zdarzenia w różnych miejscach nie powinny przynieść utraty czasu, bo jest on cenny. Zakładając, że ateista chce umrzeć szczęśliwy, to zdarzenia i odstępy między zdarzeniami oraz różnorodność miejsc tych zdarzeń muszą być przepełnione szczęściem. Nie da się tego osiągnąć jeżeli nie dbamy o dobro własne i otoczenia. Oznacza to, że ateista nie może zamknąć się z pewnymi zdarzeniami w sobie i przeżywać je w oderwaniu od otoczenia. Wierzący zmuszeni są przez swoją religię do zdarzeń, które są pozostawieniem ich samych z Bogiem, który jest poza czasem, czyli takie osoby uwa...
Czytaj więcej