Wiara, czy wiedza daje więcej korzyści?

Marek Witkowski -
Wiara (gr. πίστις, pístis, łac. fides, hebr. ‏אֱמוּנָה‎) – w chrześcijańskiej refleksji jest poręką tych dóbr, których się spodziewamy, dowodem tych rzeczywistości, których nie widzimy.

Czyż powyższa definicja nie jest sprzeczna sama w sobie? Pojęcie "refleksja" idzie w niej w parze z "poręką dóbr, których się spodziewamy".

Refleksja według SJP, to:
1. «głębsze zastanowienie się nad czymś, wywołane silnym przeżyciem»
2. «myśl lub wypowiedź, będąca wynikiem takiego zastanowienia się»
3. filoz. «zwrócenie się podmiotu myślącego ku własnej aktywności»
4. filoz. «czynnik aktu świadomości stanowiący o tym, że spełniając go, uprzytamniamy sobie jego zachodzenie»

Wszystkie cztery definicje opisują refleksję jako zachowanie tu i teraz, wywołane tym, co tu i teraz. Jak więc możemy odwoływać się do użytego w definicji wiary pojęcia "spodziewamy się"?
Z powyższego wynika, że wiara nie jest żadną poręką dóbr, więc nie mamy z niej żadnych korzyści.

Jednak religie przemyciły do powszechnego użytku pojęcie "wiarygodny" w odniesieniu do wiedzy, gdyż Nowa Encyklopedia Powszechna definiuje wiedzę jako „ogół wiarygodnych informacji o rzeczywistości wraz z umiejętnością ich wykorzystywania".
Na szczęście widzimy, że obroną przed wiarą jest koniunkcja z "umiejętnością ich wykorzystania".

To jest pokłosie klasycznej definicji "wiedzy", którą podał Platon w dialogu Teajtet, gdzie Sokrates w rozmowie z Teajtetem dochodzi do wniosku, że wiedza to prawdziwe, uzasadnione przekonanie, gdzie istota kryje się w słowach "prawdziwe i uzasadnione".
W tym przypadku musi dojść do doświadczenia zmysłowego, które da się zweryfikować i wykorzystać w praktyce.

Działanie praktyczne może przynosić same korzyści, pod warunkiem, że będziemy się opierać na dobrych doświadczeniach zmysłowych.

Dlatego niczego się nie spodziewam, a tylko działam, by mieć z tego korzyści.
Nie określam się mianem "filozofa", gdyż poddaje krytyce wszelkie nurty filozoficzne, dlatego wolę określenie "myśliciel" i staram się być kreatywny dla dobra ogółu. Studiowałem filozofię i teologię w Wyższym Seminarium Duchownym w Łodzi (4 lata). W 2010 roku złożyłem oświadczenie woli w parafii chrztu o braku woli podlegania doktrynie i prawu kościoła rzymskokatolickiego. Cieszę się wolnością bezwyznaniową i pragnę dobra dla tych wszystkich, którzy także chcą być wolni.

Komentarze

Prześlij komentarz

Czym w istocie jest religia?

Czym w istocie jest religia?

Marek Witkowski -
Żeby odpowiedzieć na pytanie - czym w istocie jest religia, trzeba w pierwszej kolejności odnieść się do natury człowieka. Człowiek się rodzi, aby rozwijał się i zmieniał otoczenie, gdyż wszystko jest zmienne. Do rozwoju człowieka potrzebne są predyspozycje i możliwości. Predyspozycje są indywidualnymi cechami każdego z osobna, którą część dziedziczymy po rodzicach, a resztę kształtuje środowisko, w którym żyjemy. Możliwości w swej istocie zależne są od środowiska, w którym żyje, gdyż nawet indywidualne predyspozycje mogą być zahamowane przez otoczenie. Z powyższego wynika, że mimo wielkich chęci możemy być "szarym" człowiekiem, który będzie jedynie egzystował w obrębie podstawowych instynktów i niczego "wyższego" nie osiągnie. Taki stan egzystencjalny wywołuje u człowieka wrodzony lęk, który jest jedną z głównych przyczyn hamowania naszego rozwoju. Ów lęk wywołuje w nas otoczenie zewnętrzne, jeżeli nie mamy wystarczającej wiedzy na jego temat. Zdobywanie wiedzy jes...
Czytaj więcej

Wszystko jest projektem samym w sobie.

Marek Witkowski -
Naukowcy zwiedzeni religią twierdzą, że wszystko zostało precyzyjnie zaprojektowane i poszukują owego "projektanta". Stąd powstała idea "Boga". Jednak każda najmniejsza cząstka jest osobliwym projektem samej siebie, a że materia nie istnieje bez punktu odniesienia, to te cząstki łączą się w konkretne układy, które także stają się osobliwym projektem samym w sobie.  Najpotężniejszym układem wszystkich cząstek jest Wszechświat, ale on nie był zaprojektowany jako całość, lecz jest symbiozą oddziałujących na siebie osobliwych projektów wszystkich cząstek. To dzięki tej symbiozie nauka się rozwija, czyli odkrywa poszczególne projekty i tworzone przez nie układy. Spoiwem precyzyjnego projektu każdej cząstki jest energia, którą sama cząstka wytwarza, i którą przyjmuje z układu pozostałych cząstek. To kieruje nasze umysły ku Wielkiemu Wybuchowi, który był źródłem "energii pierwszej", której nie odnajdziemy już we Wszechświecie, bo ta rozproszyła się w precyzyjnych...
Czytaj więcej

Ateiści lepiej "mierzą" czas.

Marek Witkowski -
Czas  – wielkość fizyczna określająca kolejność zdarzeń oraz odstępy między zdarzeniami zachodzącymi w tym samym miejscu.  Ateista stara się mieć uporządkowaną kolejność zdarzeń, bo one wypełniają jego harmonogram sprawami, które są ważne dla jego egzystencji i przynoszą korzyści powodujące jego rozwój, i tym samym szczęście. Odstępy między zdarzeniami również są ważne dla ateistów, gdyż zachodzące zdarzenia w różnych miejscach nie powinny przynieść utraty czasu, bo jest on cenny. Zakładając, że ateista chce umrzeć szczęśliwy, to zdarzenia i odstępy między zdarzeniami oraz różnorodność miejsc tych zdarzeń muszą być przepełnione szczęściem. Nie da się tego osiągnąć jeżeli nie dbamy o dobro własne i otoczenia. Oznacza to, że ateista nie może zamknąć się z pewnymi zdarzeniami w sobie i przeżywać je w oderwaniu od otoczenia. Wierzący zmuszeni są przez swoją religię do zdarzeń, które są pozostawieniem ich samych z Bogiem, który jest poza czasem, czyli takie osoby uwa...
Czytaj więcej