Ateistyczna rodzina kieruje się ku szczęściu.

Wszystko, co do tej pory napisałem w tym blogu, dla osób, które mają dar "szerokiego horyzontu myślowego", lub chcieli by go stałe poszerzać, wyłania się obraz ateistycznej rodziny.

W takiej rodzinie, wszyscy jej członkowie otwarci są na potrzeby pozostałych i wspierają swój wspólny rozwój.

Do tego potrzebna jest szczerość, na której budowane jest zaufanie, a miłość rozumiana jest jako relacja oparta na prawdzie.

Rodzice nie bedą kształtować swoich dzieci pod swój dorobek życiowy, ale pozwolą im się rozwijać w zgodzie z ich predyspozycjami i możliwościami. Oczywiście wszelkie doświadczenia dorosłych powinne być wykorzystywane do wspierania dzieci w zgodzie z ich obecnym poziomem intelektualnym i bazą dotychczasowych doświadczeń.

Dlatego w rodzinie nie powinno być tematów tabu, a proces edukacji powinien opierać się na aktualnej wiedzy zgodnej z logiką i zasadą przyczynowo skutkową.

Bardzo ważnym elementem w rodzinie ateistycznej jest obserwacja i analiza, czyli kiedy powstaje pytanie, trzeba jak najszybciej udzielić odpowiedzi. Hamulcowym rozwoju w rodzinie jest fatalne w skutkach sformułowanie - "nie wiem" i pozostawienie tematu w próżni. Trzeba pamiętać, że w naturze nie ma próżni, a pytanie bez odpowiedzi staje się przyczyną bardzo częstych nieprzemyślanych decyzji, które przynoszą złe skutki.

We współcsesnym świecie rodzice ateistyczni powinni szczególnie zwrócic uwagę na to, jak ich dzieci są kształtowane przez środowisko zewnętrzne.

Z moich obserwacji wynika, że przedszkole, szkoła może deformować prawidłowy rozwój dziecka. Wystarczy, że w tym procesie weźmie udział osoba, która nie ma predyspozycji do tego by być opiekunem lub nauczycielem.

Kolejnym zagrożeniem dla dzieci ateistycznych są postawy i zachowania rówieśników, którzy z domu rodzinnego wynoszą zakłamanie, frustracje i złe doświadczenia. Dziecko ateistyczne powinno być przygotowywane przez swoich rodziców do tego by zawsze miało siły i odwagę być sobą, dlatego tak ważne jest wsparcie rodziców na każdem etapie rozwoju dziecka.

Takie wsparcie jest możliwe, gdy rodzice tworzą ze sobą związek, który skutkuje decyzjami, które będą przynosić jak najmniej strat, bo wtedy zyskiem można obdarować wszystkich w rodzinie, i ta będzie na drodze ku szczęściu.

W tym miejscu napiszę bardzo dla mnie ważną rzecz:

SZCZĘŚCIE JEST PROCESEM, A JEGO APOGEŁUM OBJAWIA SIĘ W OSTATNIM TCHNIENIU ŻYCIA.

Jest wiele zagrożeń na tej drodze ku szczęściu.

O religii już napisałem dużo. W następnym poście napiszę o behawioryzmie, który uważam za jedno z największych zagrożeń.