Charyzma - ukryte słabości przekuwane w ideał.

Marek Witkowski -
Żeby rozpocząć analizę pojęcia "charyzma", powinniśmy siegnąć do powszechnie obowiazującej definicji, czyli Charyzma ( gr. chárisma „dar”) – termin zaczerpnięty z teologii, gdzie określał jednostki obdarowane łaską boską, „darem bożym”, obecnie rozumiany jest jako atrybut, osobista cecha jednostki, wyjątkowa jakość jej przypisywana, coś, co ktoś posiada lub jest w to wyposażony. Charyzmę utożsamia się z wszelkiego rodzaju osobistymi cechami jednostki, które czynią ją wyjątkową na tle reszty społeczności.
Zwróćmy uwagę na pewne aspekty w tej definicji. Otóż pierwszy to pochodzenie tego słowa, czyli z greckiego - "dar", a drugi, to ten, że to słowo wywodzi się z "teologii", co oznacza, że od razu dopisano do słowa "dar" słowo "boży".
Widzimy w sposób jaskrawy ingerencję duchownych w pojmowaniu słowa "dar" i mimo, iż współcześnie mówi się o cechach, które wyróżniają jednostkę z "tłumu", to nadal słowo "dar" ma tylko pozytywne cechy.
A czy tak jest w rzeczywistości?
A co z "darem do kradzieży", a co z "darem do wymyślania mitów", a co z "darem do uwodzenia" itp.?
Jak widzimy ponownie kłania się nam zasada skrajności, w której działa koniunkcja - są zalety i są wady.
Co to oznacza? Otóż ktoś może przedstawiać swoje wady jako zalety, bo jeżeli chce być liderem, nie może ujawniać wad. I mimo tego, że prawie wszyscy wiedzą, że każdy ma wady, to w liderze nie chcą ich dostrzegać.
W tym momencie zaczyna się manipulacja, bo żeby być znaczącym liderem, trzeba mieć jak najwiekszą liczbę zwolenników, a to właśnie pozwala tym liderom na sprytne ukrywanie swoich wad, o których wiedzą tylko najbliżsi współpracownicy, którzy mają największy udział w zyskach z przedsięwzięcia, którym zawiaduje lider.
Tak ełaśnie działają religie. Duchowieństwo wybiera spośród siebie lidera, aby zamknać go w "kloszu świętości", a naiwni wierni wierzą w tę "świętość" i odczuwają pozorny komfort, że "lider" nad wszystkim czuwa i wszyscy będziemy zadowoleni.
W świątynich duchowni głosza to, co wierni chcą usłyszec dla podtrzymania tego pozornego komfortu, ale w rzeczywistym życiu wierni zderzają się z realiami, które już tak kolorowymi nie są.
Dlatego uważam, że charyzmę można mieć tylko w gronie najbliższych, którzy na co dzień z nami żyją, widzą jakich dokonujemy wyborów i czy rzeczywiście te wybory skutkują dobrem dla ogółu. Ktoś, kto obiecuje "gruszki na wierzbie" nie jest charyzmatykiem  lecz zwykłym populistą, chcącym wykorzystać naiwość tłumów i skorzystać z profitów z tego płynących.
Dlatego czas, aby napisać o pokorze, która jeżeli jest udawaną, prowadzi do hegemonii. O tym w następnym poście.
Nie określam się mianem "filozofa", gdyż poddaje krytyce wszelkie nurty filozoficzne, dlatego wolę określenie "myśliciel" i staram się być kreatywny dla dobra ogółu. Studiowałem filozofię i teologię w Wyższym Seminarium Duchownym w Łodzi (4 lata). W 2010 roku złożyłem oświadczenie woli w parafii chrztu o braku woli podlegania doktrynie i prawu kościoła rzymskokatolickiego. Cieszę się wolnością bezwyznaniową i pragnę dobra dla tych wszystkich, którzy także chcą być wolni.

Komentarze

Prześlij komentarz

Czym w istocie jest religia?

Czym w istocie jest religia?

Marek Witkowski -
Żeby odpowiedzieć na pytanie - czym w istocie jest religia, trzeba w pierwszej kolejności odnieść się do natury człowieka. Człowiek się rodzi, aby rozwijał się i zmieniał otoczenie, gdyż wszystko jest zmienne. Do rozwoju człowieka potrzebne są predyspozycje i możliwości. Predyspozycje są indywidualnymi cechami każdego z osobna, którą część dziedziczymy po rodzicach, a resztę kształtuje środowisko, w którym żyjemy. Możliwości w swej istocie zależne są od środowiska, w którym żyje, gdyż nawet indywidualne predyspozycje mogą być zahamowane przez otoczenie. Z powyższego wynika, że mimo wielkich chęci możemy być "szarym" człowiekiem, który będzie jedynie egzystował w obrębie podstawowych instynktów i niczego "wyższego" nie osiągnie. Taki stan egzystencjalny wywołuje u człowieka wrodzony lęk, który jest jedną z głównych przyczyn hamowania naszego rozwoju. Ów lęk wywołuje w nas otoczenie zewnętrzne, jeżeli nie mamy wystarczającej wiedzy na jego temat. Zdobywanie wiedzy jes...
Czytaj więcej

"Neutralność światopoglądowa" w oczach ateisty jest absurdem.

Marek Witkowski -
Neutralność jako bezstronność to  dyrektywa sprawiedliwości, w myśl której decyzja powinna być podejmowana na podstawie obiektywnych kryteriów, a nie osobistych przekonań, uprzedzeń, preferencji lub w wyniku wpływu innych osób. Jest to brak dezaprobaty, pewne przyzwolenie, brak sprzeciwu. Bezstronność jest też stanowiskiem osoby, która nie chce brać udziału w sporze lub konflikcie. A jak to się ma do wolności, którą definiuje się jako brak przymusu, możliwość działania zgodnie z własną wolą? I jako sytuację, w której można swobodnie dokonywać wyborów spośród wszystkich dostępnych opcji? Pojawia się w tym miejscu pierwsze, zasadnicze pytanie: - czy wszystkie dostępne opcje są obiektywnymi kryteriami? Pisałem już o nierealnej wyobraźni, która ma wpływ na ludzkie działanie. To ona burzy porządek obiektywizmu i wprowadza zamęt w dostępnych opcjach, spośród których mamy dokonać wyboru. Mity zawsze będą burzyć porządek przyrody i natury, które swoje źródło c...
Czytaj więcej

Ateistyczna rodzina kieruje się ku szczęściu.

Marek Witkowski -
Wszystko, co do tej pory napisałem w tym blogu, dla osób, które mają dar "szerokiego horyzontu myślowego", lub chcieli by go stałe poszerzać, wyłania się obraz ateistycznej rodziny. W takiej rodzinie, wszyscy jej członkowie otwarci są na potrzeby pozostałych i wspierają swój wspólny rozwój. Do tego potrzebna jest szczerość, na której budowane jest zaufanie, a miłość rozumiana jest jako relacja oparta na prawdzie. Rodzice nie bedą kształtować swoich dzieci pod swój dorobek życiowy, ale pozwolą im się rozwijać w zgodzie z ich predyspozycjami i możliwościami. Oczywiście wszelkie doświadczenia dorosłych powinne być wykorzystywane do wspierania dzieci w zgodzie z ich obecnym poziomem intelektualnym i bazą dotychczasowych doświadczeń. Dlatego w rodzinie nie powinno być tematów tabu, a proces edukacji powinien opierać się na aktualnej wiedzy zgodnej z logiką i zasadą przyczynowo skutkową. Bardzo ważnym elementem w rodzinie ateistycznej jest obserwacja i analiza, czyli kiedy powstaje...
Czytaj więcej