Religijna pokora przeradza się w dominację.

Marek Witkowski -
Jak definiuje słowo "pokora" Słownik języka polskiego?
Otóż,
Pokora to 
1. «świadomość własnej niedoskonałości»
2. «uniżona postawa wobec kogoś»

Zobaczmy jak religie wpłyneły na znaczenie tego słowa.
Jeżeli mam być świadomy swoich niedoskonałości, to co ma być źródłem mojego dobra, które chcę czynić innym?
Moje słabosci nie powinny przesłaniać dobra, które mimo słabosci jest we mnie i moim zadaniem jest uzewnętrznianie go.
Jeżeli mam mieć uniżona postawę wobec kogoś, to czy mam pochwalać czyjeś słabości?
Milczenie wobec zła niczego nie buduje, a wręcz przeciwnie burzy wszystko wokół.
W tej definicji pokory, która jest powszechnie przyjęta, religie wymagają takiej pokory od wiernych, aby ci cały czas widzieli w sobie "grzeszną naturę" oraz darzyli "szacunkiem" duchownych, którzy swoją pokorę pokazują jedynie przy ołtarzu by pokazać "wielkosć Boga", wobec którego mają być pokorni.
Do czego prowadza takie podwójne standardy?
Oczywiście do dominacji.
"Pokora" duchownych, oparta na "potędze Boga", ma dominować nad pokorą wiernych, a to sprawia, że duchowni wytykają wszelkie niedoskonałości wiernym, a swoje chowają pod szaty liturgiczne.
Warto w tym miejscu zwrocić uwagę na termin "pobożny ksiądz", taki z "powołania".
Gdyby wierni mieszkali z takim księdzem na plebanii, to raczej rozczarowali by się, bo czym innym jest "posługa kapłańska" w światyni i innych miejscach publicznych, a czym innym jest prywatne życie takiego księdza, który ma takie same potrzeby, jak jego wierni.
Duchowni zarażają taką pobożnością swoich wiernych i ta choroba rozprzestrzenia się, a wierni w swoim codziennym życiu pałają żądzą dominacji.
Tak więc, jeżeli duchowni wzywają Cię do pokory, to oznacza tylko jedno - chcą nad Tobą dominować, byś w tym akcie wyraził swoje posłuszeństwo i poddaństwo.
W następnym poście rozszeże pojęcie pobożności, bo ta wyrządza wiele krzywd ludziom.

Nie określam się mianem "filozofa", gdyż poddaje krytyce wszelkie nurty filozoficzne, dlatego wolę określenie "myśliciel" i staram się być kreatywny dla dobra ogółu. Studiowałem filozofię i teologię w Wyższym Seminarium Duchownym w Łodzi (4 lata). W 2010 roku złożyłem oświadczenie woli w parafii chrztu o braku woli podlegania doktrynie i prawu kościoła rzymskokatolickiego. Cieszę się wolnością bezwyznaniową i pragnę dobra dla tych wszystkich, którzy także chcą być wolni.

Komentarze

Prześlij komentarz

Czym w istocie jest religia?

Czym w istocie jest religia?

Marek Witkowski -
Żeby odpowiedzieć na pytanie - czym w istocie jest religia, trzeba w pierwszej kolejności odnieść się do natury człowieka. Człowiek się rodzi, aby rozwijał się i zmieniał otoczenie, gdyż wszystko jest zmienne. Do rozwoju człowieka potrzebne są predyspozycje i możliwości. Predyspozycje są indywidualnymi cechami każdego z osobna, którą część dziedziczymy po rodzicach, a resztę kształtuje środowisko, w którym żyjemy. Możliwości w swej istocie zależne są od środowiska, w którym żyje, gdyż nawet indywidualne predyspozycje mogą być zahamowane przez otoczenie. Z powyższego wynika, że mimo wielkich chęci możemy być "szarym" człowiekiem, który będzie jedynie egzystował w obrębie podstawowych instynktów i niczego "wyższego" nie osiągnie. Taki stan egzystencjalny wywołuje u człowieka wrodzony lęk, który jest jedną z głównych przyczyn hamowania naszego rozwoju. Ów lęk wywołuje w nas otoczenie zewnętrzne, jeżeli nie mamy wystarczającej wiedzy na jego temat. Zdobywanie wiedzy jes...
Czytaj więcej

"Neutralność światopoglądowa" w oczach ateisty jest absurdem.

Marek Witkowski -
Neutralność jako bezstronność to  dyrektywa sprawiedliwości, w myśl której decyzja powinna być podejmowana na podstawie obiektywnych kryteriów, a nie osobistych przekonań, uprzedzeń, preferencji lub w wyniku wpływu innych osób. Jest to brak dezaprobaty, pewne przyzwolenie, brak sprzeciwu. Bezstronność jest też stanowiskiem osoby, która nie chce brać udziału w sporze lub konflikcie. A jak to się ma do wolności, którą definiuje się jako brak przymusu, możliwość działania zgodnie z własną wolą? I jako sytuację, w której można swobodnie dokonywać wyborów spośród wszystkich dostępnych opcji? Pojawia się w tym miejscu pierwsze, zasadnicze pytanie: - czy wszystkie dostępne opcje są obiektywnymi kryteriami? Pisałem już o nierealnej wyobraźni, która ma wpływ na ludzkie działanie. To ona burzy porządek obiektywizmu i wprowadza zamęt w dostępnych opcjach, spośród których mamy dokonać wyboru. Mity zawsze będą burzyć porządek przyrody i natury, które swoje źródło c...
Czytaj więcej

Ateistyczna rodzina kieruje się ku szczęściu.

Marek Witkowski -
Wszystko, co do tej pory napisałem w tym blogu, dla osób, które mają dar "szerokiego horyzontu myślowego", lub chcieli by go stałe poszerzać, wyłania się obraz ateistycznej rodziny. W takiej rodzinie, wszyscy jej członkowie otwarci są na potrzeby pozostałych i wspierają swój wspólny rozwój. Do tego potrzebna jest szczerość, na której budowane jest zaufanie, a miłość rozumiana jest jako relacja oparta na prawdzie. Rodzice nie bedą kształtować swoich dzieci pod swój dorobek życiowy, ale pozwolą im się rozwijać w zgodzie z ich predyspozycjami i możliwościami. Oczywiście wszelkie doświadczenia dorosłych powinne być wykorzystywane do wspierania dzieci w zgodzie z ich obecnym poziomem intelektualnym i bazą dotychczasowych doświadczeń. Dlatego w rodzinie nie powinno być tematów tabu, a proces edukacji powinien opierać się na aktualnej wiedzy zgodnej z logiką i zasadą przyczynowo skutkową. Bardzo ważnym elementem w rodzinie ateistycznej jest obserwacja i analiza, czyli kiedy powstaje...
Czytaj więcej