Dialog - wysłuchać, zrozumieć, podsumować.

Marek Witkowski -
Zauważmy, jak powszechnie definiuje się pojęcie "dialog".

Dialog – wypowiedź wielopodmiotowa, rozmowa dwóch lub większej liczby osób.

W powyższej definicji używa się tylko słowa "rozmowa".
Czy zatem to wystarczy, abyśmy mieli doczynienia z dialogiem?
Z życiowego doświadczenia wiemy, że gdy dwie osoby rozmawiają, to jedna z nich mówi, a druga słucha. To jest ten podstawowy element dialogu, czyli wysłuchać osobę mówiącą.
Jednak samo wysłuchanie niczego nie wnosi do relacji. Osoba słuchajaca powinna zrozumieć, co w swojej wypowiedzi konwersarz nam chce przekazać. 
Abyśmy mieli doczynienia z dialogiem, rozmowa przechodzi do schematu pytanie - odpowiedź, aby w ten sposób każda ze stron była pewna tego, czy mówimy o tym samym.
Jeżeli pojawiają dię wątpliwości pod tym względem, to dialog przechodzi na poziom argumentacji z zachowaniem zasady przyczynowo - skutkowej, innymi słowy, nasze wypowiadane zdania powinny być logiczne, bo tylko na logice powinna opierać się argumentacja.
W momencie, gdy argumenty są zbieżne ze sobą można wspólnie wypowiedzieć podsumowanie, czyli wniosek. W tym miejscu trzeba jednak pamiętać o tym, że wnioski mogą być także szkodliwe dla ogółu i wtedy nie jest to dialog, a jedynie "spisek". Oczywiście w definicji "spisku" mamy doczynienia z pojęciem "tajny", ale przecież życie nam dowodzi, jak obecnie wielu ludzi propaguje teorie spiskowe i nad nimi dyskutuje. 
Jak widać dialog może eliminować spiski, ale nigdy nie będzie spiskiem.

Ateista nie powinien nigdy spiskować, a swój dialog z innymi opierać wyłącznie na logice opartej na zasadzie przyczynowo -skutkowej.

Czy ateista może prowadzić dialog z osobami religijnymi?
Myslę, że będzie to jedynie rozmowa, a nie dialog.
Problemem w takiej sytuacji jest pojęcie "argumentu". Osoby religijne za argument przyjmują wytwory swojej wyobraźni, które nie mają odzwierciedlenia w realnym świecie, ateiści opierają swoje argumenty na własnym doświadczeniu, które przekuwają w działanie przynoszące korzyści ogółowi.

W tym miejscu pojawia się pytanie, czy ateista może traktować osobę religijną jak swojego wroga, skoro nigdy nie dojdą do wspólnych wniosków?
O tym w następnym poście.
Nie określam się mianem "filozofa", gdyż poddaje krytyce wszelkie nurty filozoficzne, dlatego wolę określenie "myśliciel" i staram się być kreatywny dla dobra ogółu. Studiowałem filozofię i teologię w Wyższym Seminarium Duchownym w Łodzi (4 lata). W 2010 roku złożyłem oświadczenie woli w parafii chrztu o braku woli podlegania doktrynie i prawu kościoła rzymskokatolickiego. Cieszę się wolnością bezwyznaniową i pragnę dobra dla tych wszystkich, którzy także chcą być wolni.

Komentarze

Prześlij komentarz

Czym w istocie jest religia?

Czym w istocie jest religia?

Marek Witkowski -
Żeby odpowiedzieć na pytanie - czym w istocie jest religia, trzeba w pierwszej kolejności odnieść się do natury człowieka. Człowiek się rodzi, aby rozwijał się i zmieniał otoczenie, gdyż wszystko jest zmienne. Do rozwoju człowieka potrzebne są predyspozycje i możliwości. Predyspozycje są indywidualnymi cechami każdego z osobna, którą część dziedziczymy po rodzicach, a resztę kształtuje środowisko, w którym żyjemy. Możliwości w swej istocie zależne są od środowiska, w którym żyje, gdyż nawet indywidualne predyspozycje mogą być zahamowane przez otoczenie. Z powyższego wynika, że mimo wielkich chęci możemy być "szarym" człowiekiem, który będzie jedynie egzystował w obrębie podstawowych instynktów i niczego "wyższego" nie osiągnie. Taki stan egzystencjalny wywołuje u człowieka wrodzony lęk, który jest jedną z głównych przyczyn hamowania naszego rozwoju. Ów lęk wywołuje w nas otoczenie zewnętrzne, jeżeli nie mamy wystarczającej wiedzy na jego temat. Zdobywanie wiedzy jes...
Czytaj więcej

"Neutralność światopoglądowa" w oczach ateisty jest absurdem.

Marek Witkowski -
Neutralność jako bezstronność to  dyrektywa sprawiedliwości, w myśl której decyzja powinna być podejmowana na podstawie obiektywnych kryteriów, a nie osobistych przekonań, uprzedzeń, preferencji lub w wyniku wpływu innych osób. Jest to brak dezaprobaty, pewne przyzwolenie, brak sprzeciwu. Bezstronność jest też stanowiskiem osoby, która nie chce brać udziału w sporze lub konflikcie. A jak to się ma do wolności, którą definiuje się jako brak przymusu, możliwość działania zgodnie z własną wolą? I jako sytuację, w której można swobodnie dokonywać wyborów spośród wszystkich dostępnych opcji? Pojawia się w tym miejscu pierwsze, zasadnicze pytanie: - czy wszystkie dostępne opcje są obiektywnymi kryteriami? Pisałem już o nierealnej wyobraźni, która ma wpływ na ludzkie działanie. To ona burzy porządek obiektywizmu i wprowadza zamęt w dostępnych opcjach, spośród których mamy dokonać wyboru. Mity zawsze będą burzyć porządek przyrody i natury, które swoje źródło c...
Czytaj więcej

Ateistyczna rodzina kieruje się ku szczęściu.

Marek Witkowski -
Wszystko, co do tej pory napisałem w tym blogu, dla osób, które mają dar "szerokiego horyzontu myślowego", lub chcieli by go stałe poszerzać, wyłania się obraz ateistycznej rodziny. W takiej rodzinie, wszyscy jej członkowie otwarci są na potrzeby pozostałych i wspierają swój wspólny rozwój. Do tego potrzebna jest szczerość, na której budowane jest zaufanie, a miłość rozumiana jest jako relacja oparta na prawdzie. Rodzice nie bedą kształtować swoich dzieci pod swój dorobek życiowy, ale pozwolą im się rozwijać w zgodzie z ich predyspozycjami i możliwościami. Oczywiście wszelkie doświadczenia dorosłych powinne być wykorzystywane do wspierania dzieci w zgodzie z ich obecnym poziomem intelektualnym i bazą dotychczasowych doświadczeń. Dlatego w rodzinie nie powinno być tematów tabu, a proces edukacji powinien opierać się na aktualnej wiedzy zgodnej z logiką i zasadą przyczynowo skutkową. Bardzo ważnym elementem w rodzinie ateistycznej jest obserwacja i analiza, czyli kiedy powstaje...
Czytaj więcej